Het meisje zat in de auto, licht gespannen, met een bezorgde blik. Ze waren onderweg naar de ouders van haar vriend. De eerste ontmoeting. De eerste stap naar een leven waarover ze nog zo weinig wist. De weg was in mist gehuld.
— Ik ga koffie halen, zei de jongen. — De weg is lang.
Hij stopte bij een kleine kiosk langs de weg en stapte uit de auto. Het meisje bleef binnen en keek hoe hij achter de deur verdween. Stilte. 😱 😨 😱
Plotseling werd er op het raam geklopt. Het meisje schrok.
Naast de auto stond een oudere man. Zijn ogen waren diep, onnatuurlijk kalm. Ze liet het raam een beetje zakken.
— Je gaat naar hen toe, zei de oude man, niet vragend maar vaststellend.
Ze had geen tijd om te antwoorden.
De oude man reikte haar een kleine spoel aan, omwikkeld met donkerrode draad.
— Lees dit voordat je naar binnen gaat.
— Wie bent u?.. fluisterde het meisje.
Maar de oude man liep al weg. De mist slokte hem op alsof hij nooit had bestaan.
Het meisje opende de spoel. Angst overviel haar; alles leek mysterieus. Dit is wat ze binnenin vond. Lees het vervolg in de eerste reactie. 👇 👇 👇
Binnenin lag een vergeeld vel papier.
“Deze familie heeft haar schoondochters nooit behouden.
1903 — verdwijning.
1927 — waanzin.
1954 — zelfmoord.
1989 — onbekende ziekte.
En de laatste… is nog niet geschreven.”
Onderaan het blad stond:
“Als je dit leest, hebben ze je al gekozen.”
Het autoportier ging open. De jongen was terug met twee bekers koffie in zijn handen.
— Heb je het koud? zei hij glimlachend.
Het meisje vouwde het papier snel op.
— Nee… alles is in orde.
De auto reed weer verder.
Al snel verscheen het huis in de verte. In de ramen brandde licht. De deur ging open, hoewel er niemand naar buiten kwam. Het meisje keek opnieuw naar het papier. De laatste regel was veranderd.
“2026 — ze is al binnen.”
Ze hief langzaam haar blik. Iemand keek haar aan vanuit het raam van het huis. En in die blik lag herkenning. Niet die van een eerste ontmoeting… maar die van een lange verwachting.
